Εχθροί μελισσιών

 

Μύγα ληστής (Efferia albibarbis)
ΜΥΓΑ ΛΗΣΤΗΣ
Όλες οι μύγες ληστές έχουν προβοσκίδα, αγκαθωτά πόδια, ένα πυκνό μουστάκι από τρίχες στο πρόσωπο (mystax), και 3 απλά μάτια (ocelli) σε ένα χαρακτηριστικό σχέδιο μεταξύ των δύο μεγάλων ματιών τους. το «μουστάκι» βοηθά στην προστασία του κεφαλιού και το προσώπου, όταν συναντά το θήραμα έτοιμο για άμυνα.
Οι κεραίες είναι μικρές, 3 τμημάτων, μερικές φορές με τρίχες που μοιάζουν με τη δομή που ονομάζεται «arista».
Η κοντή, ισχυρή προβοσκίδα χρησιμοποιείται για να καρφώσει και να εμβολιάσει θύματα με το σάλιο που περιέχει νευροφυτικές και οστεολυτικά ένζυμα που το παραλύουν και έπειτα να φάει το εσωτερικό. Η μύγα ρουφάει τότε το υγροποιημένο γεύμα μέσα από την προβοσκίδα.
Πολλά είδη έχουν λεπτές και μακριές κοιλιές, μερικές φορές σαν ένα σπαθί. Άλλες έχουν χονδρό σώμα και μιμούνται τους κηφήνες.
Οι ενήλικες μύγες ληστές κάνουν  επίθεση και σε άλλες μύγες καθώς και σε σκαθάρια, πεταλούδες, σκόρους, διάφορες μέλισσες, μυρμήγκια, σφήκες, ακρίδες, και μερικές αράχνες.

Μεγάλη σφήκα, Σκούρκος, Γκρέθι ή Σερσένη

 (Vespa Crabro)

SKOYRKOS
ΣΚΟΥΡΚΟΣ

Η Ευρωπαϊκή σφήκα ( Vespa crabro ) είναι η μεγαλύτερη eucosial σφήκα στην Ευρώπη και το μεγαλύτερο vespine στη Βόρεια Αμερική .Είναι στην πραγματικότητα η μόνη αληθινή hornet που βρέθηκαν στη Βόρεια Αμερική.  V. crabro θεωρείται συνήθως ως ένα παράσιτο από αυτές τους ανθρώπους που έρχονται σε επαφή με αυτό.Vespines, όπως V. crabro , είναι γνωστή για την κατασκευή φωλιές από γύρω φυτικά υλικά και άλλες ίνες για να δημιουργήσουν περίπλοκες φωλιές χαρτί.  Σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες vespines, αναπαραγωγική καταστολή περιλαμβάνει αστυνόμευση των εργαζομένων, αντί του ελέγχου φερορμόνης βασίλισσα όπως πιστευόταν παλαιότερα.

Αυτό το είδος τσιμπήματα σε απάντηση που πάτησε ή άρπαξε, αλλά γενικά να αποφεύγεται η σύγκρουση. Επίσης, είναι αμυντική της κυψέλης τους και μπορούν να είναι επιθετικά γύρω από τις πηγές τροφίμων. Είναι σαρκοφάγα και τρώνε μεγάλα έντομα, κυρίως σφήκες, μεγάλες σκόρους, και τα μεγάλα μέλισσες. Πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα, όταν συναντώνται σε αυτές τις περιπτώσεις, καθώς μπορεί να τσιμπήσουν χωρίς προειδοποίηση. Ο πόνος από το τσίμπημα μπορεί να διαρκέσει για αρκετές ημέρες με συνοδό οίδημα. Τα θύματα μπορεί να επιθυμούν να αναζητήσουν ιατρική βοήθεια σε περίπτωση αλλεργικής αντίδρασης.

πηγή βικιπαίδεια

 

 

 

Σφήκα
ΣΦΉΚΑ
Δύο είναι οι κύριες κατηγορίες που εμπίπτουν τα διάφορα είδη σφήκας: οι απόμερες σφήκες και οι κοινωνικές σφήκες. Οι ενήλικες απόμερες σφήκες ζουν γενικά και λειτουργούν μόνες τους και οι περισσότερες δεν κατασκευάζουν τις φωλιές. Σε αντίθεση, οι κοινωνικές σφήκες υπάρχουν στις αποικίες αριθμώντας αρκετές χιλιάδες, είναι ισχυρές, χτίζουν μια φωλιά και σε μερικές περιπτώσεις δεν είναι όλη η αποικία ικανή προς αναπαραγωγή. Γενικά η βασίλισσα και οι αρσενικές σφήκες μπορούν να ζευγαρώσουν, ενώ η πλειοψηφία των αποικιών αποτελείται από στειρωμένες θηλυκές εργαζόμενες.
Μεγάλος εχθρός της μέλισσας.
Πεταλούδα αχερόντεια ( Acherontia Άτροπος)
ΑΧΕΡΟΝΤΙΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑAxerodia

Acherontia Άτροπος (Αχερόντια πεταλούδα),είναι ένα μεγάλο γεράκι σκόρος με άνοιγμα φτερών 90-130 mm (περίπου 3,5 έως 5 ίντσες), είναι η μεγαλύτερη σκόρος σε ορισμένες από τις περιοχές στις οποίες εμφανίζεται. Το ενήλικο έχει τα τυπικά βελτιωμένο φτερά και το σώμα της οικογένειας γεράκι σκόρος . Τα ανώτερα φτερά είναι καφετιά με μικρές κίτρινες κυματοειδείς γραμμές? τα κάτω φτερά είναι κίτρινα με κάποια μεγάλη καφέ κύματα. Στηρίζεται κατά τη διάρκεια της ημέρας στα δέντρα ή σε σκουπίδια, κρατώντας τα φτερά σαν μια τέντα πάνω από το σώμα.

Ο σκόρος έχει επίσης πολλά άλλα ασυνήθιστα χαρακτηριστικά. Έχει την ικανότητα να εκπέμπουν ένα δυνατό τρίξιμο αν ερεθισμένο. Ο ήχος που παράγεται από την αποβολή του αέρα από τους προβοσκίδα . Είναι συχνά συνοδεύει αυτόν τον ήχο με αναβοσβήνει έντονα σημειώνονται στην κοιλιά της σε μια περαιτέρω προσπάθεια να αποτρέψουν τα αρπακτικά ζώα του. Είναι κοινώς παρατηρηθεί επιδρομές κυψέλες για το μέλι το βράδυ. Σε αντίθεση με τα άλλα είδη Acherontia , επιτίθεται μόνο αποικίες της γνωστής δυτικής μέλισσας , Apis mellifera . Είναι επίθεση από τις μέλισσες φρουράς στην είσοδο, αλλά η παχιά επιδερμίδα και αντοχή σε δηλητήριο της επιτρέψει να εισέλθουν στην κυψέλη. Είναι σε θέση να μετακινηθούν στις κυψέλες ανενόχλητος επειδή μιμείται τη μυρωδιά των μελισσών.

πηγή βικιπαίδεια

 

 

Αλογάκι της Παναγίας

 

ΑΛΟΓΑΚΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Το χρώμα ποικίλλει από σταχτί μέχρι πράσινο ή καφέ και κατά κανόνα συμπίπτει με το χρώμα του περιβάλλοντος. Τα είδη τα οποία παραμονεύουν τη λεία τους σε άνθη, μπορεί να έχουν αρκετά ζωηρά χρώματα (Εικ. 1, αριστερά). Μερικά είδη μπορούν να αλλάζουν το χρώμα τους σε διάσταση μερικών ημερών. Στα μικρά είδη τα ενήλικα φτάνουν μόνο ένα χιλιοστόμετρο, τα μεγαλύτερα είδη αποκτούν μήκος μέχρι 17 χιλιοστόμετρων. Κατά κανόνα τα θηλυκά είναι πιο μεγάλα από τα αρσενικά. Το σώμα είναι μακρόστενο.

Το τριγωνικό κεφάλι (Εικ. 2) κινείται εύκολα γύρο τον άξονα του μέχρι 180°. Τα στοματικά μόρια μασητικού τύπου δείχνουν προς τα κάτω. Οι σύνθετοι οφθαλμοί είναι πολύ καλά αναπτυγμένες. Η θέση τους στις πάνω άκρες του κεφαλιού εξασφαλίζει σχεδόν απεριόριστη ορατότητα . Η μεγάλη απόσταση μεταξύ των οφθαλμών επιτρέπει μια καλή μέτρηση της απόστασης στο θύμα. Αυξάνεται και βελτιώνεται σε κάθε έκδυση.Παραπέρα από τους σύνθετους οφθαλμούς συναντούμε τρία οφθαλμίδια. Στο κεφάλι εκφύονται δυο μακριές νηματοειδείς κεραίες, οι οποίες αποτελούνται από πολλά άρθρα .

Ο θώρακας είναι επιμήκης. Οι ταρσοί των ποδιών είναι πενταμερείς. Το μπροστινό ζεύγος ποδιών είναι ειδικευμένο για ξαφνική εκσφενδόνιση μπρος τα μπροστά. Είναι εφοδιασμένα με σειρές από αγκάθια για να μπορούν να αρπάξουν τα θηράματα του (Εικ. 3). Μετά οι μπροστινές κνήμες διπλώνονται προς τα πίσω στον μηρό και τα δύο περισφίγγουν το κορμί της λείας. Με τα υπόλοιπα τέσσερα μακρά πόδια σκαρφαλώνουν στα φυτά. Οι μπροστινές πτέρυγες είναι δερματοειδείς (ψευδέλυτρα). Οι οπίσθιες πτέρυγες είναι μεμβρανώδεις και στη βάση παρουσιάζουν σαφή επέκταση προς τα πίσω. Η νεύρωση των πτερύγων είναι πρωτόγονη με επανειλημμένως κλαδωτές φλέβες επί μήκος και αρκετές εγκάρσιες φλέβες. Μερικά είδη είναι βραχύπτερα ή άπτερα, πολλές φορές μόνο στα αρσενικά οι πτέρυγες είναι πλήρως αναπτυγμένες

Εικ.2; Κεφάλι από Archimantis latistyla

Εικ.3: Πόδι αρπακτικού τύπου
1:ισχίο 2:τροχαντήρας 3:μηρός
5:ταρσός 4:κνήμη με
4A: μεγάλο τελικό αγκάθι

Εικ.4: Ζωηρά χρώματα στις πτέρυγες

Εικ.5: Ζευγάρωμα από Popa Spurca

Η κοιλία αποτελείται από δέκα ουρομερή και καταλήγει σε ένα ζεύγος κερκιδίων (ή κέρκων, cerci). Οι κέρκοι είναι αρκετά κοντοί αλλά πολυμελείς (διακρίνεται καλά στην μεγέθυνση της εικόνας του ταξινομοπλαισίου). Ο ωοθέτης είναι ατροφικός. Τα αρσενικά γεννητικά όργανα είναι πολύπλοκα. Η μορφή των εξωτερικών γεννητικών οργάνων επιτρέπει σφιχτή ένωση κατά το ζευγάρωμα.

Γεωγραφική εξάπλωση

Τα περισσότερα είδη συναντούμε στα τροπικά βροχερά δάση της Νότιας Αμερικής, της Αφρικής και της Ασίας. Από την την Αφρική αναφέρονται 900 είδη, από την Ασία 530 είδη. Η ποικιλία μειώνεται στα εύκρατα κλίματα και τα μαντώδη λείπουν σε κρύα κλίματα. Από τη βόρεια Αμερική αναφέρονται μόνο 20 είδη. Τα είδη της οικογένειας Amorphoscelidae έχουν κέντρο της γεωγραφικής εξάπλωσης στην Αυστραλία, από οπού αναφέρονται επί 160 είδη. Μερικά είδη βρήκαν παγκόσμια εξάπλωση ως αποτέλεσμα των εμπορικών συναλλαγών.

Στην Ελλάδα συναντούμε τα ακόλουθα είδη:

  • Empusa fasciata
  • Ameles decolor (πιθανόν)
  • Ameles heldreichi
  • Ameles spalanzania
  • Geomantis lrvoides
  • Iris oratoria
  • Mantis religiosa
  • Rivetina balcanica
  • Sphodromantis viridis

Βιολογία

Τα άτομα των μαντωδών ζουν μόνιμα, μερικά είδη εκδηλώνουν επικράτειες. Με το χρωματισμό, τη μορφή του σώματος και την κινήσεις που μοιάσουν με την κίνηση των φύλλων στον άνεμο, τα καλά μεταμφιεσμένα έντομα αυτά συγχέονται με το περιβάλλον και δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά από τους θηρευτές τους και από τη λεία τους. Πολλά είδη μπορούν να προσαρμόζουν το χρώμα τους ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται.

Μερικά είδη προκαλούν ήχους για να αποθαρρύνουν πιθανούς θηρευτές. Άλλα είδη φοβίζουν θηρευτές με το ξαφνικό άνοιγμα των πτερύγων με εκπληκτικά χρώματα (Εικ. 4). Μερικά είδη απλά παίρνουν απειλητική στάση ή παριστάνουν νεκρά έντομα. Βέβαια πάντοτε προσπαθούν να φεύγουν τρέχοντας ή πετώντας σε περίπτωση ανάγκης.

Για να αυξάνουν τις επιτυχίες τους κατά την αναζήτηση της τροφής, τα περισσότερα είδη περιμένουν ακίνητα, αλλά υπάρχουν και είδη που ζουν στο έδαφος και πλησιάζουν τη λεία τους έστω αυτή παραμένει ακίνητα.Αρπάζουν τη λεία σε διάστημα ενός εικοστού του δευτερόλεπτου, και την τρώνε με την ησυχία τους. Κυνηγούν κυρίως άλλα έντομα, αλλά και μικρά ερπετά και άλλα ζώα. Στο είδος Tenodera aridifolia sinensis αποδείχθηκε, πως η γύρη συμπληρώνει και βελτιώνει την τροφή. Το γεγονός, πως παρατηρούνται θηλυκά, τα οποία αποκεφαλίζουν και καταβροχθίσουν τα αρσενικά κατά το ζευγάρωμα, είναι μάλλον εξαίρεση στο φυσικό περιβάλλον. Σωστά είναι, πως στην περίπτωση κανιβαλισμού το ζευγάρωμα δεν διακόπτεται. Επίσης κανιβαλισμό παρατηρείται σε πολλά είδη ανεξάρτητα από την αναπαραγωγική συμπεριφορά.

Miomantis caffra laying egg case.jpg Mantis religiosa (egg case).jpg Hierodula patellifera Egg DSCN1599.JPG
Εικ.6: Απόθεση των αυγών και θήκες με αυγά από διάφορα είδη

Τα Θηλυκά εκκρίνουν φερορμόνες για την έλξη αρσενικών. Πειράματα στα είδη Stagmomantis limbata και Tenodera aridifolia sinensis αποδείχνουν, πως ο συνδυασμός οσφρητικών και οπτικών ερεθισμάτων προκαλεί τα καλύτερα αποτελέσματα στην έλξη των αρσενικών. Επίσης, οι φερορμόνες καλά θρεμένων θηλυκών αποδείχτηκαν πιο αποτελεσματικές παρά τις φερορμόνες ασθενών θηλυκών. Στο είδος Ameles decolorκατά την προσέγγιση του αρσενικού παρατηρούνται τέσσερα στάδια με διάφορα τυπικά κινήσεις των ποδιών και της κοιλιάς, προφανώς για να ειρηνεύουν τα θηλυκά.

Μετά τα αρσενικά καβαλικεύουν τα θηλυκά και μεταδίδουν το σπερματοφόρος  δια τα εξωτερικά γεννητικά όργανα σε μια σακούλα (λατινικά: bursa copulatrix) κοντά στο στόμα των εσωτερικών γεννητικών όργανον του θηλυκού. Κατά τις επόμενες εβδομάδες ανάλογα με το είδος αποθέτονται 10 – 200 γονιμοποιημένα αυγά σε μια γλοιώδη ουσία σε κατάλληλο υπόστρωμα. Η ουσία αυτή μετά στεγνώνει (Εικ. 6).

Μόνο σε λίγα είδη η αναπαραγωγή γίνεται με παρθενογενετικό τρόπο.

Η μεταμόρφωση στο ενήλικο είναι ατελής. Οι νύμφες υφίστανται πολλές εκδύσεις. Στα ευρωπαϊκά είδη το βιολογικό κύκλο διαρκεί ένα χρόνο, στα τροπικά κλίματα μπορούν να συμβούν περισσότερες γενιές συγχρόνως

πηγή βικιπαίδεια

 

Κιρόσκορος
ΚΙΡΟΣΚΟΡΟΣκηρόσκορος-ιικηρόσκορος
Με την κοινό ονομασία κηρόσκορος γίνεται αναφορά σε δύο είδη εντόμων της τάξης λεπιδόπτερα και της οικογένειας Pyralide, το Galleria mellonela και το Achroia grisella. Αποτελούν σημαντικού εχθρού των κηρήθρων τόσο μέσα την κυψέλη όσο και στην αποθήκη.
Σπίνος
ΣΠΙΝΟΣ

Τα μεγέθη τους δεν ξεπερνούν τα 23 εκατοστά. Διαθέτει κομψό παράστημα και όμορφο φτέρωμα με λαμπερά, εντυπωσιακά χρώματα. Η διαμόρφωση του φύλου είναι εμφανής. Τρέφεται με σπόρους, έντομα αλλά προτιμά και τα φρούτα και τα λαχανικά και μέλισσες. Συνήθως σχηματίζει σμήνη με πουλιά του είδους του αλλά και μικτά. Κινείται με ευκολία είτε στο έδαφος για τροφή, είτε πετώντας.

Αναπαράγεται συνήθως την άνοιξη και γεννά 2 φορές τον χρόνο 3 έως 5 αυγά. Χτίζει τη φωλιά του σε σημείο τέτοιο ώστε να μην είναι ορατή προς τους εχθρούς του. Οι φωλιές χτίζονται από τα μέσα Απριλίου έως και τον Ιούλιο. Δείχνει προτίμηση σε μέρη με φυλλοβόλα δένδρα, κωνοφόρα και μικτά δάση, σε πάρκα, σε χώρους στάθμευσης και σε κήπους για την αναπαραγωγή του.

 

 

 

Χελιδόνια
XELIDONIA
Τα χελιδόνια τρέφονται κυρίως με μικρά έντομα, αράχνες, νύμφες και κάμπιες και μέλισσες. Τα έντομα και τις αράχνες τα πιάνουν συνήθως στον αέρα, πετώντας προς αυτά με το ράμφος τους ανοικτό.
Μελισσοφάγοι
MELISOFAGOI

Οι μελισσοφάγοι είναι ομάδα από πτηνά στην οικογένεια Μεροπίδες (Meropidae). Χαρακτηρίζονται από πολύχρωμα φτερά, μακρύ και στενό κορμί και συνήθως μακριά φτερά στην ουρά. Η ομάδα αυτών των πουλιών ζει και αναπαράγεται σε ανοικτές εκτάσεις σε τροπικές και υπο-τροπικές περιοχές του Παλαιού Κόσμου.

Όπως λέει και το όνομα τους, οι μελισσοφάγοι, κυρίως τρέφονται με έντομα, και ειδικά με μέλισσες και σφήκες τις οποίες συλλαμβάνουν στον αέρα με βουτιές που κάνουν από ψηλές θέσεις η ακόμα και όταν βρίσκονται στον αέρα. Πριν να καταπιεί την λεία του ο μελισσοφάγος αφαιρεί το κεντρί κτυπώντας απανωτά το έντομο σε σκληρό μέρος μερικές φορές.

Ο μελισσοφάγος είναι κοινωνικό είδος και φτιάχνει φωλιές ομαδικά σε τούνελ σε αμμώδεις λόφους. Τα αυγά του είναι άσπρα. Επίσης οι μελισσοφάγοι τρέφονται και κουρνιάζουν ομαδικά κατά σμήνη.

Η οικογένεια των Μελισσοφάγων αποτελείται από δύο υποοικογένειες- τους γενειοφόρους Μελισσοφάγους Nyctyornithinae (που ανήκουν στην οικογένεια Nyctyornithidae σύμφωνα με τον Charles Sibley και την τελευταία έκδοση της αναλυτικής παγκόσμιας λίστας του), και τους Meropinae, τους τυπικούς Μελισσοφάγους.

πηγή βικιπαίδεια

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ- Προσπαθήστε να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες! - Ο Χρήστης είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για το περιεχόμενο των σχολίων που αναρτά και δημοσιεύει. Αναφορές που θίγουν ή βλάπτουν ονόματα διαγράφονται από την διαχείριση ή σε κάποιες περιπτώσεις τροποποιούνται. - Οι απόψεις, θέσεις του συγγραφέα - αρθρογράφου δεν υιοθετούνται απαραίτητα από την συντακτική ομάδα του site και είναι αποκλειστικός υπεύθυνος για τα γραφόμενα.